Parco Naturale del Sacro Monte di Crea

De heuvel van Crea verheft zich tussen de wijngaarden van de Monferrato casalese tot een hoogte van 455 meter, hoog genoeg om uitzicht te bieden op de Povlakte en, op heldere dagen, op de Alpenboog. Op deze heuvel, die tot het bisdom van Casale Monferrato behoort, staat een van de vierentwintig Sacri Monti van Piemonte en Lombardije die in 2003 zijn opgenomen op de Werelderfgoedlijst van de UNESCO. Het is ook, binnen het netwerk, een van de minst bezochte plekken: een omstandigheid die iets moeilijk te kwantificeren bewaart, maar die onmiddellijk voelbaar is voor wie de paden buiten het seizoen of in de ochtenduren bewandelt.

Het Parco Naturale del Sacro Monte di Crea beschermt de heuvel en het bos dat hem bedekt, een mantel van eiken, haagbeuken en robinia's die de hele devotionele route begeleidt. Langs dit traject liggen drieëntwintig votiefkapellen, gebouwd tussen de zestiende en achttiende eeuw, elk met beeldengroepen en fresco's die episodes uit het leven van de Madonna weergeven. Het hoofdheiligdom, gewijd aan de Madonna di Crea, bewaart een cultustraditie die volgens de plaatselijke overlevering minstens tot de vierde eeuw teruggaat, hoewel de huidige structuren tot latere lagen behoren. De kapellen vormen geen strakke opeenvolging, maar voegen zich in het bos volgens een logica die devotie en landschap vermengt, waarbij de vegetatie deel mag hebben aan de compositie van de ruimtes.

De route 701, die een lus om de heuvel maakt, maakt het mogelijk deze afwisseling van kleine architectuur en natuur te doorlopen zonder de draad van het traject te verliezen. Het licht valt anders naargelang het uur en het seizoen: in de herfst verandert het onderbos van kleur terwijl de omliggende wijngaarden geoogst worden, en wordt de afstand tussen de kapellen eerder een moment van stilte dan een lege pauze. In de lente opent het bos zich royaler en vermenigvuldigen de vergezichten over de vlakte zich bij de panoramische plekken langs het pad.

Serralunga di Crea, de gemeente waarin het heiligdom ligt, telt slechts een paar honderd inwoners en heeft rond het heiligdom geen noemenswaardige toeristische infrastructuur ontwikkeld. Dit houdt de plek in een besloten sfeer, waar de enige achtergrondgeluiden vaak de wind tussen de eiken zijn of, op feestelijke zondagen, het voorbijgaan van een enkele pelgrim. Wie met verwachtingen van eenzaamheid komt, vindt in de meeste gevallen precies wat hij zoekt.