Thermale parken van Ischia

Het eiland Ischia ligt op een actief vulkanisch systeem dat de ondergrond van het hele gebied doorkruist: ongeveer 46 vierkante kilometer poreus gesteente, doorsneden door meer dan honderd thermale bronnen, elk met een eigen temperatuur, chemische samenstelling en eigenschappen. Het gaat niet om een lokaal verschijnsel, maar om een wijdverspreide aanwezigheid die de geografie en cultuur van het eiland dieper heeft gevormd dan enig ander natuurlijk kenmerk.

Het gebruik van deze wateren gaat terug tot de eerste Euboeïsche kolonisten die zich in de 8e eeuw v.Chr. op het eiland vestigden, op de plek die toen Pithecusa heette. De archeologische vondsten die worden bewaard in het Museo Archeologico di Villa Arbusto (Archeologisch Museum van Villa Arbusto) in Lacco Ameno tonen aan dat deze eerste gemeenschappen de bronnen al kenden en er therapeutisch gebruik van maakten. Romeinen, Aragonezen en later de Bourbons bestendigden dit gebruik in de eeuwen die volgden, elk met hun eigen sporen van een praktijk die niet tot het moderne toerisme behoort, maar er millennia aan voorafgaat. Het traktaat De' rimedi naturali che sono nell'isola di Pithecusa hoggi detta Ischia (Over de natuurlijke geneesmiddelen op het eiland Pithecusa, tegenwoordig Ischia genoemd), gepubliceerd in 1588 en voorzien van een kaart gegraveerd door Mario Cartaro in 1586, vormt een van de eerste schriftelijke systematiseringen van deze medische en territoriale traditie.

De thermale parken die tegenwoordig verschillende delen van het eiland beslaan — verspreid over de gemeenten Ischia, Casamicciola Terme, Lacco Ameno, Forio, Serrara Fontana en Barano — brengen deze bronnen samen in bekkens met uiteenlopende temperaturen, vaak aangelegd op terrassen die aflopen naar zee. Het water komt naar boven bij temperaturen die de zeventig graden kunnen overschrijden en wordt afgekoeld of gemengd om geschikte temperaturen voor onderdompeling te bereiken. Elke bron heeft een eigen samenstelling: sommige zijn rijk aan radon, andere aan bicarbonaten, chloriden of sulfaten, en deze verscheidenheid bepaalt de uiteenlopende therapeutische toepassingen, van de behandeling van aandoeningen aan botten en gewrichten tot dermatologische behandelingen.

Wat de thermale traditie van Ischia onderscheidt van andere Italiaanse gebieden, is de continuïteit tussen het natuurlijke landschap en de regenererende praktijk. De bekkens zijn geen gesloten of kunstmatige omgevingen, maar openen zich op uitzichten die de Monte Epomeo omvatten — de vulkanische verhoging die het eiland op 789 meter domineert — de pijnbossen, de wijngaarden en de Golf van Napels. Onderdompelen in deze wateren betekent dat men zich fysiek plaatst binnen een nog levend geologisch systeem, in een verhouding met het gebied die direct en voelbaar blijft.