Bosco di Val d'Angri

De oostelijke hellingen van de Gran Sasso, in het gebied van het Parco Nazionale del Gran Sasso e dei Monti della Laga (nationaal park), herbergen bosgebieden die de gewone stroom bezoekers zelden bereikt. Het bosco di Val d'Angri (bos van Val d'Angri) ligt in de nabijheid van Santo Stefano di Sessanio, een middeleeuws dorp op 1250 meter hoogte in het hart van de Apennijnen bij L'Aquila, en behoort tot die strook gebied waar het Abruzzese gebergte een plantendichtheid bewaart die de hogere hoogten, geteisterd door de wind van Campo Imperatore, niet kunnen bieden.

Het landschap dat men doorkruist over het ringpad dat langs en door het bos loopt, is dat van het Apennijnse bos in zijn meest compacte vorm: dicht opeenstaande bomen, een dichte onderbegroeiing, licht dat op onregelmatige wijze doorschijnt en verandert met het verstrijken van de seizoenen. In de herfst geeft het bladerdek kleuren terug die variëren van okergeel tot donkerrood; in de lente opent het bos zich langzaam, in een opeenvolging die de hoogte volgt. De stilte is een concreet onderdeel van deze ervaring, geen retorische belofte: de Val d'Angri blijft buiten de meest bezochte routes, en het aantal wandelaars dat er doorheen trekt blijft beperkt, ook in de maanden met de grootste toeristische drukte in de streek.

Het ringpad is te belopen zonder gespecialiseerde technische uitrusting, waardoor het toegankelijk is voor wie geen bergsportervaring heeft maar wel op zoek is naar direct contact met het berggebied. Het vertrekpunt ligt over het algemeen in de directe omgeving van Santo Stefano di Sessanio, wat het mogelijk maakt de wandeling te combineren met een bezoek aan het dorp, waarvan de middeleeuwse geschiedenis onder meer verbonden is met de handel in carfagna-wol onder invloed van de familie De' Medici in de veertiende en vijftiende eeuw. De menselijke en de natuurlijke context liggen hier dicht bij elkaar, maar blijven ervaringen die van elkaar verschillen in tempo en toon.

Wat het bosco di Val d'Angri onderscheidt van andere routes in het Gran Sasso-gebied is niet zozeer de spectaculaire aanblik van het landschap, maar de kwaliteit van een plek die nog niet is aangepast aan bezoekers: geen toeristische infrastructuur doorkruist het, geen informatiebord begeleidt de beleving. Het bos toont zich in zijn eigen maat, en wie het doorkruist wordt overgelaten aan het opbouwen van een eigen band met die dichte begroeiing, met dat wisselende licht, met dat stuk Apennijnen dat blijft bestaan volgens een ritme dat niet afhangt van de kalender van bezoekers.