Een stuk Adriatische kust met uitzicht op de trabucchi, oude houten visserijmachines die soms teruggaan tot de negentiende eeuw en de kustlijn sieren met een stille, archaïsche aanwezigheid.
De kust van Molise telt slechts vijfendertig kilometer Adriatische kustlijn, de kortste van alle Italiaanse regio's aan zee. Het is in deze smalle strook, tussen Termoli en de grens met Puglia, dat de trabucchi hun natuurlijke habitat hebben gevonden: houten constructies die over het water uitsteken, verankerd in de rotsen of op de zanderige bodem, samengehouden door een systeem van palen, balken en kabels dat in de loop van de tijd een bijna plantaardige geometrie heeft aangenomen, alsof het hout heeft geleerd naar de zee toe te groeien.
De visserijmachine — want een machine is het, in de oudste betekenis van het woord — werkt volgens een eenvoudig en ingenieus principe. Een horizontaal net, bilancia of quadrata genoemd (naar de vorm), wordt verticaal in het water gelaten via een systeem van armen en touwen dat vanaf de constructie wordt bediend. Wanneer de vissen erboven zwemmen, wordt het net omhoog gehaald. Er is geen boot, geen verplaatsing: het is de zee die de vis naar de vaste constructie brengt, en de visser wacht. Deze logica van geduldig wachten is waarschijnlijk de reden waarom de trabucchi eeuwenlang zijn blijven bestaan, zich aanpassend zonder ooit radicaal te veranderen.
De Passeggiata dei Trabucchi (Trabucchi-wandeling) loopt langs het kustgedeelte ten noorden van het centrum van Termoli, richting Campomarino. De route volgt de waterlijn op de voet, met de trabucchi die op onregelmatige afstanden boven de zee uitsteken, elk met zijn eigen helling, zijn eigen slijtage, zijn eigen geschiedenis van herstellingen en verval. Sommige zijn nog in gebruik, andere blijven als architectonische aanwezigheden in het landschap, getuigen van een visserijeconomie die deze kust generaties lang heeft gekenmerkt. Het hout dat aan het zeezout is blootgesteld, krijgt met de tijd grijze en verbruinde tinten, en de constructies versmelten kleurmatig met de rotsen en met de kleur van de Adriatische Zee op winderige dagen.
Langs dit stuk wandelen betekent bewegen door een landschap waar de bouwdruk die het grootste deel van de centraal-zuidelijke Adriatische kust heeft veranderd, eerder tot stilstand kwam. De kust behoudt hier een discontinuïteit, een zekere onregelmatigheid tussen lage begroeiing, rots en zand, die de route wisselend maakt in ritme en beleving. Het geluid van de zee vergezelt elke stap zonder de achtergrondstilte ooit te overstemmen: het is die akoestische kwaliteit die eigen is aan plekken waar geen verkeer komt, en die zelf een vorm van rust wordt.
Gecertificeerde Made-in-Italy-bedrijven dicht bij deze plek.
