Voordat u verdergaat
Deze website gebruikt alleen wat nodig is om te werken: de taal die u kiest, de toegang tot het besloten gedeelte, en anonieme tellingen waaraan wij zien of de zoekfunctie goed antwoordt. Voor advertentiecampagnes vragen wij uw toestemming, en zonder een ja begint er niets. Bekijk de volledige lijst.
Gehuisvest in het kasteel van de Doria's, documenteert het museum de oude kunst van de mandenvlechterij en het vlechtwerk, een ambacht dat nog altijd wordt beoefend door de ambachtsvrouwen van het middeleeuwse dorp.
Het kasteel van de Doria's rijst op boven de top van het voorgebergte waarop Castelsardo is gebouwd, hoog boven de zee aan de noordwestkust van Sardinië. Het middeleeuwse bouwwerk, opgetrokken door de Genuese familie Doria vanaf de twaalfde eeuw en later betwist tussen de Ligurische heerschappijen en de Kroon van Aragón, heeft eeuwen van militaire en politieke geschiedenis doorstaan voordat het bij recente restauraties een andere bestemming kreeg: onderdak bieden aan het Museo dell'Intreccio Mediterraneo (Museum van het Mediterrane Vlechtwerk), een van de weinige Italiaanse musea die volledig gewijd zijn aan de bewerking van plantaardige vezels.
De zalen van het kasteel herbergen voorwerpen uit Sardinië en andere landen van het Middellandse Zeegebied, die allen de vlechttechniek gemeen hebben. De basismaterialen zijn die welke het gebied altijd al heeft geboden: de asfodel, een kruidachtige plant die veel voorkomt op het Sardijnse platteland, en de dwergpalm, de enige inheemse palm van Europa, te vinden langs de kust en in het binnenland van het eiland. Met deze vezels maken de ambachtsvrouwen van Castelsardo manden, korven, kistjes en gebruiksvoorwerpen volgens patronen die mondeling en door directe nabootsing worden doorgegeven, zonder hulp van tekeningen of geschreven instructies.
Het bijzondere van het museum is dat de traditie die het documenteert niet is afgesloten. In het middeleeuwse dorp, tussen de steegjes die afdalen naar de haven, is het geen zeldzaamheid om vrouwen aan te treffen die voor hun huis zitten en met hun handen de vezels bewerken. De gebaren zijn precies, snel, bijna automatisch: een kennis die in het lichaam zit en nog altijd rechtstreeks wordt doorgegeven, van generatie op generatie. Het museum legt dus geen uitgestorven praktijk vast, maar biedt een historische en vergelijkende context aan iets dat zich nog steeds afspeelt buiten zijn muren.
De vergelijking met andere mediterrane producties verruimt het perspectief. Het naast elkaar plaatsen van Sardijnse voorwerpen en die uit andere delen van het Middellandse Zeegebied laat zien hoe vergelijkbare technieken zich onafhankelijk van elkaar hebben ontwikkeld in geografisch en cultureel ver van elkaar liggende contexten, waarbij dezelfde materiële behoeften vaak tot verrassend gelijkende vormoplossingen leidden. Deze vergelijkende dimensie is wat het museum onderscheidt van een eenvoudige lokale etnografische verzameling, en plaatst de mandenvlechterij van Castelsardo binnen een langere, gedeelde geschiedenis.
Gianni Careddu · CC BY-SA 4.0 — Wikimedia Commons
Gecertificeerde Made-in-Italy-bedrijven dicht bij deze plek.
