Lago di Lexert

De Valpelline is een van de zijdalen van de Valle d'Aosta waar het georganiseerde toerisme doorheen is getrokken zonder er ooit echt halt te houden. Wie de weg volgt richting de gemeente Bionaz, de laatste bewoonde plek voordat de weg doodloopt tegen de wanden van het stuwmeer van Place Moulin, komt het Lago di Lexert tegen op een plek die geen lange tochten of speciale uitrusting vereist: het meer ligt vlakbij het gelijknamige dorp, omringd door een bos van lariksen en sparren, en de regionale weg raakt het met een vanzelfsprekendheid die kan misleiden over de aard van het omliggende landschap.

Het water heeft een smaragdgroene kleur, gevoed door smeltend gletsjerwater, en verandert van tint afhankelijk van het uur en de bewolking. Vanaf de oostelijke oevers opent het panorama zich op een boog van imposante toppen en gletsjers: de Dent d'Hérens, de Tza de Tzan-gletsjer, de Becca de Luseney, Les Grandes Murailles. Naar het westen strekt zich het Vallone di Vessona uit; naar het noorden de Morion-keten en de Colle Crête Sèche, een bergpas die naar de Otemma-gletsjer leidt. In slechts enkele graden van blikverschuiving vormt zich een gletsjerlandschap dat behoort tot de grensstrook tussen Italië en Zwitserland, met hoogtes van meer dan vierduizend meter.

Het meer staat vermeld als Luoghi del Cuore (letterlijk: plekken van het hart) van FAI, de Fondazione per l'Ambiente Italiano (Italiaanse stichting voor natuurbehoud), een erkenning die de landschappelijke waarde bevestigt in de ogen van wie het bezoekt. Rond de oever is een pad aangelegd dat toegankelijk is voor mensen met een motorische beperking, ongeveer 430 meter lang, met een ingerichte rustplek. Deze ingrepen plaatsen Lexert in een hybride categorie: het is geen hooggelegen meer dat pas na uren lopen bereikbaar is, en evenmin een ansichtkaart-bestemming die door massatoerisme is verslonden. De hoogte en de ligging in de gemeente Bionaz houden het buiten de belangrijkste routes van de Valle d'Aosta, terwijl het toch toegankelijk blijft voor een breed publiek.

Wat Lexert onderscheidt van de bekendere alpenmeren in de regio is precies deze gelaagdheid van toegankelijkheid en afzondering. Het bos eromheen dempt de geluiden en scheidt het meer visueel van de weg, waardoor een mate van beslotenheid ontstaat die de aanwezige voorzieningen niet aantasten. De toppen die zich weerspiegelen in het smaragdgroene water behoren tot een van de meest onherbergzame bergsystemen van de westelijke Alpen, en juist die afstand — geografisch en visueel — tussen de ingerichte oever en de gletsjers op de achtergrond vormt het eigen karakter van deze plek.