Greenway del Lago di Como

De Greenway del Lago di Como loopt over elf en een halve kilometer langs de westelijke oever van de Lario, van Colonno tot Griante, grotendeels volgens het tracé van de antieke Via Regina. Die Romeinse weg, aangelegd om Como te verbinden met de gebieden voorbij de Alpen, bleef eeuwenlang de ruggengraat van het leven aan het meer: handel, bedevaarten, seizoensgebonden verplaatsingen. De moderne route volgt diezelfde logica, blijft dicht bij het water en doorkruist een reeks kleinere plaatsen die het massatoerisme wel heeft aangeraakt, maar nooit volledig heeft opgeslokt.

De route begint in Colonno, een klein dorp aan de voet van de Monte Costone, en loopt naar het zuidoosten via Sala Comacina — het enige eiland van het meer, de Comacina, is van hieraf te zien, op enkele honderden meters van de oever — vervolgens Ossuccio, Lenno, Mezzegra, Tremezzo en ten slotte Griante. Elke plaats heeft haar eigen karakter: Lenno bewaart een romaanse pieve (parochiekerk) met doopkapel, Ossuccio herbergt de Sacro Monte, UNESCO-werelderfgoed, Tremezzo staat bekend om Villa Carlotta met zijn botanische tuinen. Het tracé is verdeeld in vijf etappes, die dankzij buslijn C110, die de dorpen langs de oever met elkaar verbindt, ook afzonderlijk te belopen zijn.

Het totale hoogteverschil is beperkt, maar de route is niet gelijkmatig: vlakke stukken vlak langs het meer wisselen af met gedeeltes die stijgen tussen droogstenen muren, olijfgaarden en ommuurde historische tuinen. Juist die afwisseling in hoogte en landschap maakt de tocht fysiek voelbaar, geen eenvoudige wandeling over asfalt. Op sommige plekken versmalt het pad tot tussen de omheiningen van privévilla's en de oever van het meer, wat het gevoel geeft door een geleefd gebied te bewegen in plaats van door een voor bezoekers ingericht decor.

De westelijke oever van de Lario — het zogeheten Triangolo Lariano in zijn comasca-variant — heeft van oudsher een ander soort bezoekers aangetrokken dan de oostelijke oevers: bescheidener, verbonden met lange verblijven en een zekere notie van afzondering. Die gelaagdheid is nog af te lezen aan de architectuur van de villa's, aan de muren die de tuinen van de weg scheiden, aan de manier waarop de dorpen zich compact en bijna gesloten naar het meer toe presenteren. De Greenway doorkruist dit alles zonder het te forceren en biedt een zijdelings uitkijkpunt op een landschap dat van buitenaf — vanaf de boot, vanaf de provinciale weg — er heel anders uitziet.